Het is even wat stiller geweest van onze kant. Normaal delen we naast onze projectupdates regelmatig hoe we naar ons vak kijken. Dat was de afgelopen maanden wat minder. In deze blog delen we waarom.

Tijdens de wintermaanden hebben we ons met ons team wat meer teruggetrokken. We voelden de behoefte om ons even naar binnen te richten en samen te reflecteren op waar we staan.

We hebben veel gesprekken gevoerd over ons vak, onze positie en hoe ons werk past in het grotere plaatje. We hebben best wel uitgezoomd en breder gekeken dan alleen onze dagelijkse praktijk.

De randen van omgevingsmanagement

Eén van de dingen die duidelijk werd is dat we, ondanks onze intenties om omgevingen eerlijk en inclusief te betrekken, in de praktijk toch regelmatig tegen de randen van ons vak aanlopen.

Dat we toch weer bezig zijn draagvlak te creëren voor keuzes die al vastliggen.

Dit schuurt met waar we in geloven. Wij geloven dat je omgeving eerder betrekken, werkelijk betrekken, echt kan leiden tot betere besluiten. Waardoor draagvlak een natuurlijk bijproduct is, in plaats van een doel op zich.

Als keuzes wel al vastliggen, moet je hier vooral helder over zijn.
Schijnparticipatie doet meer kwaad dan goed.

We zien dat dit in de praktijk vaak anders loopt. Dat er bij betrokkenen onduidelijkheid is over hoeveel invloed ze eigenlijk hebben. Dat dit leidt tot verwarring, teleurstelling en frictie.

We zien dat de processen die we hebben ontworpen om mensen te betrekken ons soms juist in de weg zitten. Soms eerder de oorzaak van de weerstand en het ongenoegen zijn dan het onderwerp zelf.

We zien van dichtbij wat deze onduidelijkheid doet met het vertrouwen van mensen over hoe we de keuzes maken over onze ruimte. We hebben ons tijdens onze gesprekken afgevraagd:

Hoe zit het eigenlijk met het algemeen maatschappelijk vertrouwen in hoe we ons land inrichten?

Dat is best een grote vraag, die je niet zomaar kan beantwoorden. Maar we zien wel signalen. We zien de spanning. We zien een roep om sneller te bouwen, ontwikkelen en verduurzamen en aan de andere kant een roep om invloed, leefbaarheid en betrokkenheid. Die bewegingen lijken met elkaar te botsen, maar bieden ook kansen.

We willen onszelf uitdagen scherp te blijven. Daarvoor is het nodig dat we af en toe achteruit stappen en ons afvragen:

In hoeverre ondersteunen de processen die we hebben ontworpen ons ook echt in wat we proberen na te streven?

Processen bouwen die werken

We nemen in onze praktijk steeds vaker de rol van procesontwerper en adviseur, in plaats van uitvoerder. Omdat we geloven dat we hier echt iets in bij te dragen hebben.

Zoals onlangs nog, in Soest. Ja, ook daar lag een groot deel van de besluiten al vast, maar hebben we wel samen met de initiatiefnemers heel veel helderheid kunnen bieden aan de betrokkenen over hoe groot de ruimte voor invloed was.

Zo ontstond er veel rust, lucht en waardering binnen het proces. Betrokkenen riepen elkaar publiekelijk op om geen bezwaar te maken tegen een nieuwbouwproject in een bestaande wijk.

Daarnaast zijn we ook op andere plekken aan de slag waar we veel eerder in processen betrokken zijn. Waar we de processen mede-ontwerpen. Zoals voor twee poppodia (Hedon en de Meester) die we helpen hun positie in de stad te verstevigen binnen stedelijke ontwikkeling.

Tot slot

Wij zijn heel blij met de komst van ons nieuwe adviseur omgeving Kaylee en met de indiensttreding van onze eigen marketing- en communicatie-adviseur Laura, die ons blijft ondersteunen in de verhalen die we naar buiten brengen.

De komende tijd delen we weer meer over hoe we naar de dingen kijken.

Heb je ideeën over wat wij hier schrijven? Deel ze met ons. Je kan ons mailen via het contactformulier.